uzay boşluğu belki de içimizde...

yeni yıla girerken yazılarıımı yazdığım yeri de yenileyeyim dedim...ve başlıyorum yeni bi yerde yeni birşeyler yazmaya...karmakarışık hislerimi çözmeye çalışırken iyice karışıyorum sanırım...kendi içine dalmanın orda birşeyleri çözmeye çalışmanın bi sonu yok aslında değil mi? hepimiz dipsiz bir kuyuyuz...dibi olmadığını bile bile bakıyoruz atlıyoruz ama o kuyuya...sonra bi gün bi ışık görüyoruz...ışığa yönelmeye çalıştığımızda tam tersi yönden geldiğini anlıyoruz...ulaşmaya çalıştıkça her adımda boşluğa düşüp yıpranıyoruz ve belki yıpratıyoruz...gözlerimiz hassaslaşıyor direncimiz kırılıyor ruhumuz yaralanıyor...yeni bir yol bulmak belki de inşa etmek gerekiyor tekrar aydınlığa kavuşabilmek için...düşünmeye başlıyoruz...şanslı olanlarımız o yeni yolu buluyoruz...ben bi yol buldum sanırım inşa ettim bile ve yolu yarıladım...umarım düşmeden çıkabilirim bu kuyudan...