ne kadar ben kendime yetiyorum desekte hep birilerine ihtiyaç duyuyoruz.bu yüzden arkadaş ediniyoruz bu yüzden sevgili istiyoruz...hayatımıza aldığımız her insanla büyütüyoruz ama yalnızlığımızı...yok etmeye çalıştığımızın içinde yok oluyoruz...hayatımızda aklımızda kalbimizde olanı yanımızda da istiyoruz...ağlarken gözyaşımızı silsin gülerken gülüşümüzü seyretsin canımız sıkıldığında şunu yap değil hadi gel bunu yapalım desin istiyoruz...yetmiyor işte ne telefon ne de başka iletişim araçları...hepsi havada , hepsi sessiz, donuk kalıyor...
yanınıza geliyorlar gideceği günün stresiyle kalan saatleri sayarak geçiriyorsun günlerini...gidiyorlar bida ne zaman geliceğini bilmeden başlıyorsun hayallere...bi daha görüştüğümüzde şunu yaparız bunu yaparız...tamam yaparız...ama yalnızken naparız? kendimizi kandırmaktan başka naparız? uzaklık iyidir yıpratmaz sevgiyi, özlem kuvvetlendirir ilişkiyi...ya yorulan taraflarımız...onlar noluyor? mutsuzken neden telefondaki o ses yetemiyor? 5 saat telefona ulaşamadığında aklına gelen düşünceler neden delirtebiliyor? ulaşamadığında aradaki 12 saatlik mesafeyi kısaltmaya neden yetmiyor o iletişim araçları...ulaşım araçları...yok yahu hepsi kocaman birer yalan hepsi sıradan...
kendimi kandırmak yoruyor beni...sevmek yetmiyor sanki...karar vermek istemiyorum...akışına bırakarak mutlu olamıyorum...neden duygularımın bir ortası yok ki sanki....sorun uzaklıkta deil yalnızlıkta değil sorun benim sanki....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder