Yazmak eylemini bile çıkarmışım hayatımdan nice zamandır... Halbuki ne de çok rahatlatırdı beni. Karışığım en sadesinden, yorgunum en yerinde duramayanından ve mutluyum en mutsuzundan...Çözmem gereken şeyler var biliyorum hissediyorum ama sadece şeyler işte... Bilmiyorum ki ne o şeyler....
Kafamızı yastığımıza koyup gözümüzü kapattığımız anda ki kadar yalnızken her daim bu hayatta neden bu kadar kalabalık kafam etrafım kadar gözümü açtığımda?
Gökyüzündeki parıltıların tamamı yıldız olsa ya... Sade gelir kolay olur belki o zaman bu karmaşa ya da kargaşa...
26 Ocak 2013 Cumartesi
3 Ocak 2013 Perşembe
Nedir bu normal?
Ne ara bu kadar sıkıcı oldu yalnızlığım...Ne ara bu kadar doldurur oldum etrafımı, zamanımı...Huzur ararken belki de buldum sanarken nasıl oldu da kabuslar bitmez oldu...Bir kaç fincan kahve biraz tatlı ılık bir duş renkli ojeler, pijamalar eğlenceli bir müzik ve herşey normal mi acaba?
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)