Artık eminim kesinlikle sorunlu biriyim... Küçücük şeylere çok sinirlenebiliyorum, eskiden tepki verir rahatlardım en azından. Şimdi küçücük olduklarını bildiğimden tepki de vermiyorum.Ama içimde büyüdükçe büyüyorlar patlamak üzereyim. İnsanların bana alıştırdıkları dışındaki yüzlerini gördüğümde toparlayamıyorum bir türlü. Sinirlerimi aldırmak istiyorum ve hatta tüm duygularımı. Çünkü kızmaktan çok üzülüyorum.Sebep arıyorum tabi ki bulamıyorum. Çünkü aslında normal olan onlar, ben polyannacılığı fazla seviyorum. Polyanna olabilecek kadar iyi olmamama rağmen üstelik.
Regl öncesi duygusallığındayım, farkındayım ama üzülecek bunu buldum sanırım...Üzülüyorum ya işte ben arkadaşım dediğim insanların bir öyle bir böyle olmalarına. Çok saçma biliyorum, yapabileceğim birşey yok onu da biliyorum ama katlanamıyorum.Halbuki bana ne, herkes kendinden sorumlu, deme.Bunu neden söylüyorum, çünkü ben bana karşı olan tutumlarını geçtim, hayata tutumlarına da üzülüyorum ve de kızıyorum tabi ki.Of biraz salağım galiba...
İlk regl olduğumda teyzem halan gelmiş büyüdün mü sen o kadar kız demişti.Bu duygusallığın sebebi olarak bellediğim halacığım çabucak gelsen de normale dönsem!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder