Odamın camında durmuş ,çatıların arasından upuzun ışıklı bir yolu seyrederken ,canımı yakan tüm detaylardan uzak durmaya ,düşünmemeye çalışıyorum...
Yüzeyde basit, derinde koca bir paradox olabiliyor bazen duygular.
Görmezden gelmekse en mantıklı çözüm oluveriyor, tabi başarabilene.Yazabilmek kadar kolay olsa keşke konuşabilmek.Ve keşke bu kadar cazip olmasa imkansızı istemek.Yeniden gözlerimizi kapayıp yeni bir hayale uyanmak mümkün.Şimdi yapılması gereken en zararsız ,en uygun yeri bulmak, o gözleri kapayıp ,sapasağlam açabilmek için.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder